صمغ درخت بادام کوهی و صمغ درخت بادام شیرین ازجمله صمغ های تراوشی هستند که به وفور در ایران یافت می شوند. صمغ فارسی صمغی است شفاف که از درخت بادام کوهی (Amygdalus scoparia spach)، از خانواده گلسرخیان تراوش میشود. درختان بادام کوهی که بومی ایران محسوب می شوند، در مناطق وسیعی از کشور به ویژه استان های مرکزی می رویند. این صمغ به نام های زدو، شیرازی و آنگوم نیز معروف است. از درخت بادام شیرین نیز صمغ شفاف و کاملا شبیه به صمغ درخت بادام کوهی تراوش میشود. متأسفانه به دلیل تشابه ظاهری و عدم مطالعات کافی در این زمینه گاها هر دو نوع صمغ تحت عنوان صمغ فارسی یا صمغ زدو شناخته می شوند. درحالی که این دو نوع صمغ ازلحاظ ساختاری و خواص فیزیکوشیمیایی کاملا متفاوت می باشند. از طرف دیگر با توجه به تعداد کم مطالعات انجام شده روی این دو نوع صم ...

صمغ یا همان شیره ی درخت به دلایل مختلفی در فصل بهار از درخت ترشح می شود و خروج این شیره ها خود زمینه ساز بیماری ها و جمع شدن حشرات نیز می گردد. باید توجه داشت که در برخی درختان زمان ترشح صمغ در فصل پاییز رخ می دهد و در بین درختان میوه، درخت هلو و زردآلو بیشتر درگیر این عارضه می شوند. یکی از دلایل ترشح صمغ، وجود بیماری یا اختلالات هورمونی درخت است که باید سریعا بررسی شده و کنترل گردد زیرا در برخی موارد بیماری های قارچی باعث ضعف تدریجی درخت می شوند و ضعف درختان در میزان محصول نیز تاثیر گذار خواهد بود. بنابراین باید ترشح صمغ از درخت را یک عامل خسارت زا دانست و به باغداران آگاهی لازم در زمینه مهار و کنترل آن را آموزش داد تا از خسارت های احتمالی پیشگیری شود.

سماق درختچه ای با برگ های مرکب است که در پاییز تغییر شکل داده و به رنگ سبز مایل به قرمز در می آیند. در اغلب مناطق گرم رویش دارد و میوه ها به صورت شفت، ترش مزه و قرمز مایل به قهوه ای هستند. نام علمی سماق Rhus coriaria و از خانواده Anacardiaceae پسته سانان است. تکثیر آن از طریق پاجوش و بذر انجام می شود و گونه های مختلفی دارد. جالب است بدانید که میوه ی سماق در حالت کاملا رسیده قابل استفاده هستند و در حالت نارس سمی می باشند. درختچه سماق دارای صمغ می باشد که خواص درمانی زیادی دارد. علاوه بر آن، سماق به عنوان چاشنی غذا نیز مورد استفاده قرار می گیرد و از برگ آن به علت داشتن مقدار قابل توجهی تانن در دباغی پوست استفاده می شود. هم چنین در فصل پاییز از برگ های جمع آوری شده ی سماق در تهیه ی رنگ و ثابت کننده های رنگ استفاده می شود.

خارگونی گیاهی با نام علمی Asbragalus gummifer و از خانواده ی Leguminosae ، گیاهی چندساله و بوته مانند است که گلهای بادکنکی شکل دارد. ساقه های آن چوبی و برگها از نوع مرکب و متشکل از برگچه های متعدد هستند. این گیاه اغلب در کوهستان ها و دشت ها می روید و در قدیم مصرف دارویی داشته است و در درمان بیماری های مختلف از آن بهره می گرفته اند. گونه های مختلف خارگونی دارای گل های متفاوتی به رنگ های صورتی، قرمز، آبی یا سفید هستند که از نوع مجتمع، خوشه یا سنبله مانند بوده و در محور ساقه قرار دارند. خارگونی در طب سنتی جهت درمان سرماخوردگی و سرفه استفاده می شده است. نام دیگر آن گون می باشد که در صورت خراش دادن بخش پایینی ساقه ماده ی صمغ مانندی بوجود می آید که به آن کتیرا می گویند. گیاه گون در اواخر اسفند و اوایل بهار رشد کرده و به گل می ...

باریجه گیاهی است که در مناطق کوهستانی رویش دارد و به علت کاربردهای دارویی و صنعتی، یکی از مهمترین گیاهان صادراتی کشور به شمار می رود. صمغ حاصل از این گیاه بسیار با ارزش و گران قیمت بوده و در صنعت مصارف بسیاری دارد. باریجه (Ferula gumosa) از تیره چتریان (Umbelliferae) و مونوکارپیک است، یعنی تنها یکبار گل می دهد و در سال آخر رویش به گل می رود. گل های باریجه به رنگ زرد و به صورت چتر مرکب می باشد و بوی تند و مخصوصی دارد. صمغ باریجه بر اثر تیغ زدن ریشه ی آن به دست می آید که قسمت پشت به آفتاب گیاه را به اندازه ی 20 تا 30 سانتی متر خالی کرده سپس قسمتی از غده ی گیاه را برداشت می کنند. مصرف صنعتی این صمغ به صورت چسب الماس در صنایع جواهرسازی، عطرسازی و صنایع آرایشی است. علاوه بر این، باریجه از دیرباز در طب سنتی ایران مصارف و خو ...

صمغ های مترشحه ی گیاهی، یک گروه عمده از هیدروکلوئیدها را تشکیل می دهند. صمغ های مترشحه پلی ساکاریدهایی هستند که تولید آن ها به وسیله ی آلودگی هایی نظیر حمله حشرات، آسیب های مکانیکی و شیمیایی، استرس هاب آبی و دیگر عوامل محرک تنش زای محیطی در برخی گونه های گیاهی القا می شود. صمغ عربی، تراگاکانت، کارایا، صمغ گاتی، هلو و زردآلو جزء این گروه از صمغ ها می باشند که بسیاری از آن ها طی هزاران سال توسط انسان در سیستم های غذایی مختلف مورد استفاده قرار گرفته اند. صمغ های مترشحه جزء اولین قوام دهنده ها، امولسیفایرها و تثبیت کننده ها در مواد غذایی محسوب می شوند.