سال آوری از مشکلاتی است که باعث کاهش عملکرد در پسته می گردد. دلیل اصلی سال آوری یا همان تناوب باردهی، ریزش جوانه های گل ماده در سال پر بار گزارش شده است. تعیین نسبت مناسب برگ به میوه در پسته می تواند کاهش سال آوری، افزایش کمیت و کیفیت محصول را به دنبال داشته باشد. با کاهش نسبت برگ به خوشه افزایش معنی داری در درصد ریزش جوانه گل مشاهده می شود. هم چنین کاهش نسبت برگ به خوشه سبب افزایش زودخندانی در انواع ارقام پسته خواهد شد. جهت تعیین این نسبت، باید میزان ریزش جوانه گل و صفات کمی و کیفی مربوط به محصول پسته را در تیمارهای مختلف مورد بررسی قرار داد.

در درختان میوه جوانه‌ها به دو دسته ی رویشی و زایشی تقسیم می شوند. جوانه‌های رویشی به رشد طولی شاخه‌ها کمک کرده و جوانه‌های زایشی به گل و میوه تبدیل می‌شوند. هنگامی که جوانه‌های رویشی بیشتر از جوانه‌های زایشی باشند، باردهی درختان میوه کمتر شده، کیفیت میوه‌ها و طعم آنها کاهش می‌یابد. در واقع می‌توان گفت رشد رویشی مخالف باردهی درختان میوه است. از طرفی دیگر اگر جوانه های زایشی بیشتر از جوانه‌های رویشی باشند، باردهی درختان میوه در همان سال بیشتر شده اما این درختان در سال‌های دیگر با کاهش شدید محصول مواجه خواهند شد که به این حالت در اصطلاح سال آوری گفته می ‌شود. به طور کلی عملکرد این دو جوانه باید به طور متوازن و متعادل پیش رود. عوامل مهمی که باعث افزایش تولید میوه می شوند شامل: تغذیه، هرس به موقع، تامین عناصر مورد نیاز درخت، ...