كاهو، يكی از مهم ترين و قديمی ترين سبزي های دنيا و گياهی يک ساله با برگ های كشيده ی صاف و بدون کرک است. اين گياه، بومی دريای مديترانه و سيبری است و سابقه كشت و كار آن به قبل از ميلاد مسيح در مصر باستان بر می گردد، با اين وجود تقريبا در تمام نقاط جهان كشت و كار می شود. بررسی ها نشان می دهد كه كاهوی اهلی در جريان جهش ژنی، از كاهوی وحشی ايجاد شده است. كاهو به طور كلی، 15-30 سانتيمتر ارتفاع دارد و طول دوره رشد آن، از زمان كاشت تا برداشت 65-130 روز به طول می انجامد. برگ های کاهو معمولا صاف و بدون كرک هستند و كناره آن بريدگی های بسيار ريزی دارد. برگ ها در طی رشد، پيچيده می شوند و به رنگ های سبز، زرد، سبز تيره و قرمز قهوه ای وجود دارد. برگ كاهو با توجه به ارقام و نوع آن متفاوت می باشد. مثال كاهوی پيچ گرد دارای برگ های نسبتا فشرد ...

در گیاهان دچار کمبود گوگرد، مقدار کلروفیل کاهش می یابد و سبب جلوگیری از ساختن پروتئین همراه با انباشتگی ازت آلی و نیترات می شود. ممانعت از ساخته شدن کلروفیل در هنگام کمبود گوگرد، همانند کمبود نیتروژن باعث زردی برگ می شود. به هرحال، تحرک گوگرد در گیاهان کمتر از نیتروژن است که نشانه های کمبود آن معمولا در برگ های جوان و به صورت زردی کمرنگ در پهنک برگ مشاهده می‌شود. برگ های مسن تر سبز باقی می مانند ولی در کمبود نیتروژن این وضعیت برعکس است. در مورد نشانه های کمبود، تفاوت های زیادی وجود دارد. نسبت تاج به ریشه با کمبود گوگرد افزایش پیدا می کند و ریشه ها منشعب تر می شوند.

کمبود منیزیم موجب کاهش مقاومت گیاهان به سرمازدگی می شود. طول مدت انبارداری میوه ها هم کم می شود و بروز کمبود با سن درختان رابطه مستقیم دارد. در شرایط کمبود، ابتدا بین رگبرگ ها زرد می گردد و بعد نکروز و سوختگی مشاهده می شود، اما برگ های جوان عموما سبز باقی می مانند. در درختان مرکبات بیشتر برگ های سرشاخه ها جز برگ های نوک شاخه ها می ریزند. در نتیجه سرشاخه ها لخت می شوند و درختان قادر به ساخت و تولید میوه نخواهند بود. منیزیم نسبت قند به اسید را افزایش می دهد. همچنین این عنصر موجب بزرگ شدن اندازه میوه و افزایش وزن آن می شود، اما ضخامت پوست میوه را کاهش می دهد. شاخساره های درختانی که مشکل کمبود منیزیم دارند و بر اثر برگریزان لخت شده اند، مورد حمله قارچ ها قرار می گیرند و ممکن است تا بهار آینده خشک شوند.

همان طور که می دانید درختان میوه به منظور گلدهی و تولید محصول کاشته می شوند و در صورتی که گلدهی درخت با اختلال مواجه شود، نه تنها زحمات و هزینه های باغدار هدر رفته بلکه تولید محصول نیز در کار نخواهد بود. یکی از دلایلی که درخت بادام گل نمی دهد این است که زمان و فصل گلدهی آن هنوز فرا نرسیده است. به طور کلی درخت بادام سه یا چهار سال بعد از کاشت به گل می رود و میوه می دهد، اما ممکن است عدم گلدهی دلایل دیگری نیز داشته باشد. گرده افشانی ناکافی، انواع بیماری ها و آفات، آب و هوای نامناسب، خاک ضعیف، کمبود مواد مغذی، هرس نامنظم و عدم کنترل علف های هرز همگی می توانند در گلدهی درخت بادام موثر باشند.

مناسب ترین pH برای جذب فسفر از خاک توسط درختان مرکبات 7 _ 6.5 است. فسفر اثر رقابتی با سایر عناصر دارد. به طور مثال محققین معتقدند که افزایش بیش ازحد فسفر باعث اختلال در جذب روی، آهن و یا بروز علائم کمبود آن ها می شود. همچنین کلسیم زیاد در خاک (خاک های آهکی) باعث کاهش فسفر قابل دسترس برای درختان مرکبات می شود و یا نیتروژن به طور غیرمستقیم جذب فسفر توسط گیاه را افزایش می دهد. به طور خلاصه، افزایش فسفر منجر به طولانی تر شدن مدت نگهداری میوه، بالا رفتن کیفیت میوه، توسعه قند و نیز افزایش میزان آب میوه می شود. برای ایجاد پوست صاف میزان فسفر باید در تعادل با نیتروژن باشد.

فسفر یکی دیگر از عناصری است که به مقدار زیاد مورد نیاز درختان مرکبات است. فسفر در انتقال انرژی در گیاه و فعالیت متابولیکی آن نقش دارد و به طور غیرمستقیم بر عملکرد محصولات تاثیر می گذارد. فسفر باعث بهبود رشد ریشه، تحریک گلدهی و رسیدگی دانه می شود. کمبود فسفر موجب عقب افتادگی رشد مرکبات به دلیل رشد کم ریشه و تاخیر در گلدهی و میوه دهی می گردد. این عنصر در تشکیل بذر نقشی اساسی دارد و به مقدار زیاد در بذر و میوه یافت می شود. عموما فسفات قابل دسترس برای گیاهان به ترکیبات آلی خاک متصل می شود و یا با میکروارگانیسم های خاک تجمع یافته اند. این در حالی است که خاک حاوی میزان کمی فسفر است.

مهمترین کودهای نیتروژنه موجود برای استفاده باغداران؛ اوره، نیترات آمونیوم و سولفات آمونیوم هستند. اوره که بیش از سایر کودها مصرف می شود، دارای 46 درصد نیتروژن است و حلالیت بسیار بالایی در بین کودهای نیتروژنه دارد. از آنجایی که شکل دانه های آن سفید و شکری است، به کود شکری معروف است. اوره به راحتی با کودهای فسفاته و پتاسه قابل اختلاط است و به سبب حلالیت بالای اوره در آب، می توان آن را با سموم مخلوط و در غلظت های توصیه شده به صورت محلول پاشی استفاده نمود. این کار علاوه بر اینکه از حجم عملیات کشاورزی می کاهد، در کاهش هزینه ها نیز موثر است. هرگاه اوره در سطح خاک پخش شود، مقداری از نیتروژن آن به شکل آمونیاک درمی آید و به هوا تصعید می شود. اوره را می توان به میزان 500 گرم در هر 100لیتر (0.5 در هزار) آب حل نموده و برای محلول پاشی ا ...